در سی سالی که از پیروزی انقلاب و آغاز ” جشنهای دهه فجر” گذشته است، اگر یکی دو سال اخیر را منظور نکنیم، در باقی سالها جشنها و سرورها با پخش فیلمهای شاد و سرودهای اول انقلاب سپری می شد. در مدارس هم ده روزی از کلاسهای درس خبری نبود و اکثر دانش آموزان به بهانه شرکت در گروههای تئاتر و سرود، یک هفته ای را به شادمانی و خوشی می گذرانند. اداره آموزش و پرورش نیز که برای گرم کردن کلاسهای درس و دادن کمک هزینه به دانش آموزان نیازمند می گفت که پولی در بساط ندارد، به ناگاه سر کیسه را شل می کرد و بساط نقل و شیرینی و آب نبات مجانی در مدارس برقرار می شد. جشنهایی که به زور باید برگزار می شد ولو اینکه در مدارس یک هفته ای هرج و مرج و بی برنامه گی حاکم می گردید.

هر چقدر که برگزاری جشنها به زور بود و برای بردن دانش آموزان به راهپیمایی بزرگ بیست و دوم بهمن اتوبوس و مینی بوس مجانی می گذاشتند و ساندویچ سالاد الویه هم به دستشان می دادند که در راهپیمایی گشنه نمانند، حالا به زور می خواهند مردم را از شرکت در مراسم بیست و دوم بهمن برحذر دارند! و اینبار این زور با تطمیع و آب پرتقال اجرا نمی شود، بلکه پیش در آمد آن اعدام دو جوان بخت برگشته به جرم ” محاربه” بوده است. امروز پنجشنبه خبر اعدام دو نفر از یازده بازداشتی های وقایع پس از انتخابات ( به گفته رسانه های رسمی حکومت) که به اعدام محکوم شده بودند، تعجب و انزجار مردم را برانگیخت. دو چهره ای که در دادگاههای تلویزیونی نشان داده شده و آنها اعترافاتی بر علیه خود نیز بر زبان رانده بودند. آقای منتظری و سایر مراجع بزرگ پس از پخش این دادگاههای تلویزیونی اعترافات این افراد را که بر اساس زور و در شرایط ناعادلانه گرفته شده بود را مرود دانستند. اعدام دو جوان درست در آستانه برگزاری جشنهای انقلاب اسلامی چه معنایی می تواند داشته باشد؟ اتهامات بزرگ جاسوسی و توطئه بر علیه نظام و قیام مسلحانه مسلما از مواردی است که هیچکدام از ایرانیان نه آن را تائید کرده و نه از یک چنین افرادی حمایت می کنند، بنابراین چرا حکومت اجازه برگزاری دادگاههای علنی و دسترسی وکلا به پرونده این متهمان را نمی دهد؟ آیا درصد هیچ احتمالی نمی رود که شاید ظلمی در حق این جوانان روا شده و برای پیشگیری از وقوع خیزشی بزرگتر، قربانیان انسانی را فدای آرمانها و قدرتی می کنند که نمی خواهند از آن دست بردارند؟ اعدام و سلب حیات در هر شکل و به هر دلیلی زشت و غیر انسانی است بخصوص در کشوری که مذهب رسمی آن اسلام و سازه ها و ارکان نظامش بافته شده از مذهب تشیع است. مذهبی که بزرگواری، بخشش و جوانمردی و عدالت حرف اول را در آن می زند. پس عدالت کجاست؟

نوشته شده در جمعه, 29 ژانویه 2010 در 7:39 ق.ظ و در دسته‌ی Human Rights, Iran, election. می‌توانید دیدگاه‌های این نوشته را پیگیری کنید با RSS 2.0 خوراک می‌توانید دیدگاهتان را بنویسید, یا بازتاب از سایت خودتان