روز شانزده آذر و دیگر روزها
من که متولد تهران و بزرگ شده این شهر هستم و انقلاب و حوادث پس از آن را به خوبی به خاطر دارم، امسال برای اولین بار به کتابهای تاریخی مراجعه کردم تا درباره 16 آذر بیشتر بدانم. به این خاطر که در سالهای گذشته این روزها که یاد آور روزهای اجباری مرگ بر آمریکا و مرگ بر این و آن گفتن و شنیدن سخنرانی های اجباری مهمانان اخمو در مدراس که شعار می دادند چندان برای من و شاید بسیاری دیگر جالب نبود و لزومی ایجاد نکرده بود که بیشتر درباره 16 آذر بدانیم. از قرار معلوم 16 آذر بعد از کودتای بیست و هشت مرداد و سقوط دولت مصدق اتفاق افتاد و در صحن دانشگاه صنعتی تهران سه دانشجوی معترض به شاه در سال 1332 کشته شدند. این اتفاق یعنی اعتراض دانشجویان که یک حرکت بزرگ در سابقه مراکز آموزشی ایران محسوب می شود، سنگ بنای اعتراضات دانشگاهها و چنانچه که گفته می شود حرکتهای بزرگتر در سالهای آینده بود.
ارتباط این روز با اعتراضهای گسترده مردمی از شش ماه پیش در این است، که مردم و دانشگاهیان همچنان به سیستم و آزادی های مدنی که برای آنها در نظر گرفته نشده است اعتراض دارند. جالبی بزرگداشت چنین روزهایی در اینجاست که مردم تقویم را می کاوند تا روزهایی را برای گردهمایی و نشان دادن اعتراض خود به حکومت پیدا کنند. روزهایی که توسط آیت الله خمینی تائید و در تاریخ ایران گنجانده شده است و بنابراین تا زمانی که حکومت از نوع انقلاب اسلامی است، نمی توانند مانع برگزاری تجمعها و یا گرامیداشت این روزهای انقلابی و ضد حکومت شاهی شوند ولو اینکه وجود این روزها در چنین موقعیتی اصلا به سود آنها نباشد. در سایتها تصویری گذاشته شده است که برای بزرگداشت این روز مسئولان روی پارچه بزرگ سفیدی این روز را به دانشجویان تبریک گفته و آن را مقابل دانشگاه تهران نصب کرده اند. نکته در اینجاست که این پارچه به اندازه ای بزرگ است که کاملا محوطه دانشگاه تهران را از دید افراد خارج می پوشاند. کسانی که با چنین هوش سرشاری خالق این ایده بوده اند حتما یادشان رفته است که مردم تلفن و اینترنت و دوربین عکاسی دارند و سال 1332 نیست که اخبار به کندی و با سانسور مخابره شود.
در هر صورت امسال به دلیل اعتراضهای گسترده مردم به نتیجه بعد از انتخابات و تلاش آنها برای حضور در خیابان ها و نشان دادن نارضایتی اشان، باعث شده است که من و بسیاری دیگر به معلومات خود بیافزاییم و انگیزه کافی برای دانستن درباره این روزها پیدا کنیم. حتما در روزها و سالهایی که می آید کسی پیدا خواهد شد که ” سی خرداد” را به نام ندا آقا سلطان و آزادی بنامد. بنابراین بعد از گذشت سی سال از انقلاب خوشبختی و رضایت مردم به اندازه ای نرسید که این روزها به فراموشی سپرده شود، بلکه به نظر می رسد روزهای تاریخی دیگری نیز به تقویم این مبارزات اضافه شده است…